KRÓTKI RYS HISTORYCZNY ROZWOJU PRZEMYSLU MATERIALÓW WIAZACYCH

Historia produkcji i zastosowania budowlanych materiałów wiążących jest niemal tak dawna jak naszej cywilizacji. Nie sposób więc ustalić dokładnie, od kiedy materiały te rozpoczęto stosować w budownictwie. W czasach najdawniejszych używano w budownictwie materiałów wiążących w strunie naturalnym, gliny znajdującej się przeważnie w pobliżu miejsca budowy. W miarę rozwoju budownictwa i ulepszania metod produkcji zmieniały się rodzaj i jakość stosowanych materiałów wiążących. Nastąpiło to zwłaszcza wówczas, kiedy opanowano technikę wypalania materiałów surowych w wyższych temperaturach. Jednym z najdawniej znanych naturalnych materiałów wiążących jest nie wypalona glima. Po zmieszaniu z wodą tworzy plastyczną masę, łatwo dającą się układać, z czasem wysychającą. Glinę mieszano zwykle z piaskiem, z sieczką ze słomy, włóknami roślinnymi itp. Takiej zaprawy używano do formowania nie wypalanych cegieł, do budowy całych domów lub jako materiału spajającego kamienie, z których, wznoszono ściany budowli. Ciekawy jest fakt, że glinę jako tworzywo wiążące stosuje się jeszcze obecnie, zwłaszcza w budownictwie wiejskim. W tym czasie, gdy rozpoczęto wznosić coraz większe budowle z kamienia, zjawiają się pierwsze tworzywa wiążące wypalane – gips i wapno – stosowane do sporządzania zaprawy łączącej kamienie ze sobą. Zaprawy takie są znacznie mocniejsze niż poprzednio stosowane zaprawy z nie wypalanej gliny, można więc dzięki temu zwiększyć wymiary budowli i zapewnić większą ich trwałość, Trudno dziś rozstrzygnąć, które z tych tworzyw zaczęto stosować wcześniej. Prawdopodobnie gips, ponieważ do jego wypalania potrzebna jest niższa temperatura (około 200°C) niż do wypalania wapna (około 900°C). W owym czasie uzyskanie tak wysokiej temperatury przedstawiało znaczne trudności techniczne , Poza tym rodzaj używanego w danym miejscu tworzywa wiążąco zależał w dużej mierze od złóż surowca, transport bowiem stosunkowo znacznych mas towaru był w owych czasach bardzo trudny. Chemiczne badanie zapraw z utrzymanych do dnia dzisiejszego zabytków budowlanych wykazały, że starożytni . Egipcjanie do wykonywania zapraw używali przeważnie gipsu. Grecy i Rzymianie prócz gipsu stosowali również wapno. Zaprawę wapienną przygotowywali, podobnie jak i dziś, mieszając gaszone wapno z piaskiem. Zaprawy tej używano między innymi do łączenia często już w tych czasach wypalanej cegły. [przypisy: blachodachówka gontopodobna, wiązar dachowy, biologiczne blachodachówka gontopodobna]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: biologiczne oczyszczalnie ścieków blachodachówka gontopodobna wiązar dachowy