Materialy wiazace

Zarówno gips, jak i wapno są to tworzywa wiążące powietrzne, są one w zaprawie trwałe tylko na powietrzu, natomiast pod wpływem wody ulegają stopniowemu zniszczeniu. Fakt ten ograniczał możność stosowania tych tworzyw, można ich było używać tylko do elementów budowlanych nie narażonych na stałe działanie wody. W miarę rozwoju budownictwa coraz, bardziej odczuwano brak spoiw wiążących odpornych na wilgoć. Potrzebny był przede wszystkim materiał na fundamenty budowli wznoszonych na podmokłych gruntach oraz na budowę rurociągów wody, którą często sprowadzano ze znacznych odległości. Również budownictwo morskie potrzebowało tworzyw wodoodpornych (hydraulicznych), które wiązałyby i twardniały w wodzie. Materiały wiążące o takich własnościach spotyka się już w starożytności. Rzymianie sporządzali zaprawy odporne na wilgoć przez dodawanie do zwykłych zapraw wapiennych tufów wulkanicznych lub mielonych wypalanych cegieł, dachówek albo glinianych naczyń. Szczątki niektórych budowli wzniesionych w starożytności z takich tworzyw przetrwały do dnia dzisiejszego. Na okres średniowiecza przypada znaczny spadek techniki budownictwa. Materiałem budowlanym jest przeważnie kamień i cegła, materiałem wiążącym gips lub wapno, używane jako zaprawa w mieszaninie z piaskiem. Nie pojawiają się w średniowieczu żadne nowe materiały wiążące. W wypadkach sporadycznych używano zapraw mających cechy hydrauliczne otrzymywane przez dodanie bufów wulkanicznych lub wypalonych glin. [patrz też: blachodachówka gontopodobna, wiązar dachowy, biologiczne blachodachówka gontopodobna ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: biologiczne oczyszczalnie ścieków blachodachówka gontopodobna wiązar dachowy