Posts Tagged ‘biologiczne oczyszczalnie ścieków’

ZMIEKCZANIE WODY

Monday, July 18th, 2016

ZMIĘKCZANIE WODY Twardość ogólna wody wodociągowej nie powinna przekraczać 7,1 m val/l tj. 200n (rozporządzenie z dn. 16. XI. 1961 r. ). W gospodarstwie domowym pożądana jest woda o twardości około 3°n; w wielu przypadkach dla celów przemysłowych wody o twardości powyżej 6°n muszą być zmiękczane i na przykład dla farbiarni i pralni jest pożądana woda o twardości 1-5°n. Sposoby zmiękczania wody za pomocą wapna, wapna i sody oraz mineralnych sodowych wymienników jonitowych (kationitów – permutytów) są obecnie stosowane wyjątkowo. Do zmiękczania wody stosuje się obecnie jonity organiczne, syntetyczne, o charakterze kwasowym tj. kationity (m. in. wofatyty F i P) oraz o charakterze zasadowym – anionity (m. in. wofatyt MD). [patrz też: biologiczne oczyszczalnie ścieków, przydomowa oczyszczalnia ścieków, deska elewacyjna ]

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY ROZWOJU PRZEMYSLU MATERIALÓW WIAZACYCH

Tuesday, July 12th, 2016

Historia produkcji i zastosowania budowlanych materiałów wiążących jest niemal tak dawna jak naszej cywilizacji. Nie sposób więc ustalić dokładnie, od kiedy materiały te rozpoczęto stosować w budownictwie. W czasach najdawniejszych używano w budownictwie materiałów wiążących w strunie naturalnym, gliny znajdującej się przeważnie w pobliżu miejsca budowy. W miarę rozwoju budownictwa i ulepszania metod produkcji zmieniały się rodzaj i jakość stosowanych materiałów wiążących. Nastąpiło to zwłaszcza wówczas, kiedy opanowano technikę wypalania materiałów surowych w wyższych temperaturach. Jednym z najdawniej znanych naturalnych materiałów wiążących jest nie wypalona glima. Po zmieszaniu z wodą tworzy plastyczną masę, łatwo dającą się układać, z czasem wysychającą. Glinę mieszano zwykle z piaskiem, z sieczką ze słomy, włóknami roślinnymi itp. Takiej zaprawy używano do formowania nie wypalanych cegieł, do budowy całych domów lub jako materiału spajającego kamienie, z których, wznoszono ściany budowli. Ciekawy jest fakt, że glinę jako tworzywo wiążące stosuje się jeszcze obecnie, zwłaszcza w budownictwie wiejskim. W tym czasie, gdy rozpoczęto wznosić coraz większe budowle z kamienia, zjawiają się pierwsze tworzywa wiążące wypalane – gips i wapno – stosowane do sporządzania zaprawy łączącej kamienie ze sobą. Zaprawy takie są znacznie mocniejsze niż poprzednio stosowane zaprawy z nie wypalanej gliny, można więc dzięki temu zwiększyć wymiary budowli i zapewnić większą ich trwałość, Trudno dziś rozstrzygnąć, które z tych tworzyw zaczęto stosować wcześniej. Prawdopodobnie gips, ponieważ do jego wypalania potrzebna jest niższa temperatura (około 200°C) niż do wypalania wapna (około 900°C). W owym czasie uzyskanie tak wysokiej temperatury przedstawiało znaczne trudności techniczne , Poza tym rodzaj używanego w danym miejscu tworzywa wiążąco zależał w dużej mierze od złóż surowca, transport bowiem stosunkowo znacznych mas towaru był w owych czasach bardzo trudny. Chemiczne badanie zapraw z utrzymanych do dnia dzisiejszego zabytków budowlanych wykazały, że starożytni . Egipcjanie do wykonywania zapraw używali przeważnie gipsu. Grecy i Rzymianie prócz gipsu stosowali również wapno. Zaprawę wapienną przygotowywali, podobnie jak i dziś, mieszając gaszone wapno z piaskiem. Zaprawy tej używano między innymi do łączenia często już w tych czasach wypalanej cegły. [przypisy: oczyszczalnie ścieków, oczyszczalnie biologiczne, biologiczne oczyszczalnie ścieków]