Stabilizacja smołą

Próby powtarzano prawie corocznie w różnych województwach, by w r. 1955 rozpocząć w województwie warszawskim i lubelskim budowę dróg, na których na dużą już skalę zaczęto układać nawierzchnie ulepszone, na podbudowie z gruntów stabilizowanych cementem. Podbudowy te zyskały pełne uznanie wykonawców i użytkowników. Obok stabilizacji cementem próbowano również rozwijać stabilizację gruntów smołą. Z inicjatywy Zakładu Drogowo-Lotniskowego ITB i Centralnego Zarządu Dróg Publicznych wykonano w r. 1954 stabilizację gruntów smołą na drodze Konstancin-Chylice-Piaseczno, a w latach 1953 i 1954 następne dwa odcinki w województwie olsztyńskim, Później prawie corocznie wykonywano dalsze odcinki próbne z tym rodzajem podbudowy. Stabilizacja smołą nie mogła jednak rozwinąć się na .większą skalę z powodu braku na rynku krajowym lepiszcz bitumicznych do zasadniczych robót do wykonania warstw jezdnych. Inne podbudowy nowoczesne rozpoczęto w Polsce z pewnym opóźnieniem. Wiele cennego materiału oświetlającego problemy związane z nową techniką wykonywania podbudowy uzyskała nasza delegacja drogowców na: X Międzynarodowy Kongres Drogowy w Stambule w 1955 r. W roku następnym delegacja naszych specjalistów drogowych zapoznała się z francuską techniką drogową, a zwłaszcza z całokształtem różnych szczegółów związanych z techniką wykonywania podbudowy z kruszywa naturalnego. Materiały uzyskane przez naszą delegację zostały udostępnione ogółowi drogowców polskich w szeregu odczytów i publikacji. Problemowi nowych podbudów poświęcono szereg referatów na konferencjach naukowo-technicznych organizowanych przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji (Sekcję Główną Dróg Publicznych). Podbudowy z kruszywa nieodsiewanego łamanego rozpoczęto stosować na robotach inwestycyjnych prowadzonych przez Krakowskie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych w rejonie Zakopanego i w Bieszczadach (w r. 1956). Podbudowy z kruszywa nieodsiewanego rzecznego rozpoczął stosować Wojewódzki Zarząd Dróg Publicznych w Rzeszowie w r. 1958 przy przebudowie i modernizacji dróg. Wojewódzki Zarząd Dróg Publicznych w Gdańsku zastosował w r. 1958 na dużą skalę stabilizację mechaniczną gruntów na podbudowę pod bitumiczną warstwę jezdną przy budowie drogi na Półwyspie Helskim. Podbudowy z kruszywa nieodsiewanego rozwijały się ilościowo bardzo szybko i w r. 1960 wykonano ich ponad 200 km. Niestety, rozwój jakościowy nie szedł w parze z rozwojem ilościowym i przy wykonywaniu podbudów z kruszywa nieodsiewanego wykonawcy poszli na dalekie uproszczenia, często uważając, że prawie każdy materiał nadaje się na podbudowę. Popełniono tu dużo błędów, wyrażających się najczęściej w nieprzestrzeganiu dopuszczalnych maksymalnych wielkości ziarn, ciągłej krzywej uziarnienia, dopuszczalnej zawartości części drobnych. Na skutek tego powstały na tych podbudowach uszkodzenia nawierzchni. W r. 1959 rozpoczęto próby ze stosowaniem stabilizacji gruntów spoistych wapnem. Stabilizacja ta służyła zarówno do ulepszenia podłoża drogowego jak do wykonywania warstw nośnych nawierzchni. W r. 1961 rozpoczęto stosowanie gruntów stabilizowanych wapnem jako podłoża ulepszonego nawierzchni na dużą skalę. Powodzenie tej techniki wydaje się być zapewnione. [więcej w: ral 7045, grzejniki stalowe, planimetr]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: grzejniki stalowe planimetr ral 7045