Konstrukcja i sposoby budowy nawierzchni

Stale rosnący ruch samochodów na drogach, powstające uszkodzenia na dawniej wykonanych nawierzchniach, przeważnie charakteru wysadzinowego, a przede wszystkim rosnąca tendencja do mechanizowania robót, zmuszają do rewizji dotychczasowych poglądów na konstrukcję i sposoby budowy nawierzchni. Zwiększający się ruch samochodów wymaga nawierzchni równych, odpornych na stosunkowo duże obciążenia, często powtarzające silę. Ze względu na konieczność zapewnienia ciągłości ruchu i jego bezpieczeństwa wszelkim uszkodzeniom nawierzchni należy jak najbardziej przeciwdziałać, Brak sił roboczych, rosnąca stąd niechęć do stosowania ciężkiej pracy fizycznej postulują wprowadzanie nowej techniki – zmechanizowanie robót drogowych w możliwie największym stopniu. Nowa technika objęła dość szybko technologię warstw jezdnych, które szybko dostosowano do wymagań ruchu i częściowo do wymagań mechanizacji. Znacznie wolniej nowa technika wkraczała w dziedzinę – podbudowy nawierzchni. DOTYCHCZASOWE PODBUDOWY NAWIERZCHNI DROGOWYCH I ICH KRYTYKA Konstrukcja dawnych nawierzchni drogowych i- metody ich wykonania kształtowały się u nas, jak i gdzie indziej, w warunkach obciążenia ruchem kołowym na obręczach żelaznych, z mechanizacją ograniczoną tylko do walców drogowych, przy nadmiarze sił roboczych i zupełnym braku lepiszcz drogowych. W tych warunkach musiały się rozwinąć nawierzchnie, które były wytwarzane z twardych kamieni, odpornych na ruch konny, wykonywane przeważnie ręcznie, bez potrzeby stosowania maszyn. Były to nawierzchnie tłuczniowe na podkładzie kamiennym i nawierzchnie brukowcowe.
Nawierzchnia na podkładzie kamiennym, która obecnie służy a podbudowę, ma następującą konstrukcję. Kamień podkładowy, kształtu ściętej piramidy o podstawie około 150 cm2, układa się jak naj ściślej obok siebie większą podstawą bezpośrednio, na gruncie podłoża lub na podsypce piaskowej (warstwie odsączającej). Wi- dziany z góry tworzy on jakby odwróconą szczotkę, którą zaklinowuje się odłamkami uzyskanymi przy wyrobie podkładu lub tłuczniem. Tak wykonaną warstwę przywałowuje się lekkim walcem, a na niej układa się warstwę tłuczniową zaklinowaną klińcem. Do zalet tego typu konstrukcji należy możność wykonywania prawie w każdej porze roku (byle podłoże było niezamarznięte), przy każdej pogodzie, nawet na słabym podłożu i na dużych pochyleniach. Wady tej konstrukcji są jednak liczniejsze i poważniejsze. Podkład kamienny, mimo ścisłego ułożenia, klinowania i zawałowania, zawiera 30-40% wolnych przestrzeni i jego zagęszczanie trwa przez bardzo długi okres czasu. [patrz też: przydomowe oczyszczalnie, deska tarasowa, deski elewacyjne ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: Deska Podłogowa deska tarasowa deski elewacyjne