SZCZEGÓŁOWE TYCZENIE KRZYWYCH PRZEJSCIOWYCH

Szczegółowe tyczenie krzywych przejściowych polega na ustaleniu dla krzywej przejściowej pewnej ilości punktów zaznaczonych w terenie palikami, znajdującymi się zazwyczaj w równych od siebie odległościach. Dla poszczególnych punktów krzywej przejściowej: x – jest to odcięta danego punktu, odmierzana na stycznej do krzywej od jej punktu początkowego, Y – jest to rzędna tego samego punktu odmierzana na prostopadłej do stycznej w końcowym punkcie odciętej. Jeżeli chcemy ustalić np. połozenie palików na krzywej przejściowej co 5,0 m, licząc tę odległość po krzywej, należy zamiast S podstawić do powyższych wzorów kolejno: 5,0; 10,0; 15,0 m itd. W ten sposób potrafimy wytyczyć w terenie odcinek AP krzywej przejściowej. Dla wytyczenia odcinka łuku kołowego PNP należy wrócić do punktu F (byłego punktu początkowego łuku kołowego), odmierzyć w tym punkcie na prostopadłej do stycznej AO odcinek j, R, otrzymując w ten sposób punkt L; poprowadzić następnie z punktu L prostą równoległą do prostej AO i od tej prostej jako stycznej tyczyć od punktu P łuk kołowy o promieniu R. Do tyczenia krzywych przejściowych służą tablice (N.W. Fiodorow) ułożone w ten sposób; że mierząc od jednego wspólnego początku i od wspólnej stycznej, można tyczyć krzywą przejściową, a następnie łuk kołowy o odpowiednim promieniu. Postępowanie przy tyczeniu krzywych przejściowych jest następujące. W czasie pomiarów i studiów polowych 1. Mierzy się kąt wierzchołkowy j3 i, następnie oblicza się jego dopełnienie do 1800 = a. 2. Dla danego odcinka drogi obiera się najmniejszy dopuszczalny promień łuku kołowego, jaki ma być zastosowany w danym miejscu (np. przyjmujemy, że dopuszczalny najmniejszy promień łuku nie powinien przekraczać 200 m). 3. Z tablicy dla promienia przyjętego i ustalonej dla danej trasy szybkości podstawowej V p znajdujemy potrzebne przesunięcie krzywej przejściowej R . długość krzywej Sa (dla naszego przykładu przy R = = 200 m i Vp = 70 km/godz otrzymamy z tablicy II R = 0,78 m i Sa = = 61,25 m). 4. Określamy promień łuku kołowego, jaki powinien być, gdyby nie było ,krzywej przejściowej. Promień ten/będzie się równał R = R + II R (dla naszego przykładu R = 200 + 0,78 = 200,78 m). 5. Dla promienia R obliczamy z tablic do tyczenia łuków kołowych (Skibińskiego, Jacyny lub innych) wielkość stycznej ,T i wielkość dwusiecznej B. 6. Odmierzamy te wielkości od wierzchołka łuku w sposób podany poprzednio i otrzymujemy punkty: początek łuku, środek łuku i koniec łuku (tak, jakby nie było krzywej przejściowej). Punkty te są punktami pomocniczymi dla przyszłego szczegółowego tyczenia krzywej przejściowej. Po wyznaczeniu tych punktów i ich utrwaleniu w terenie w czasie dokonywania pomiarów i studiów polowych nie wykonuje się żadnych innych czynności, związanych z tyczeniem krzywych przejściowych. Można również nie przeliczać wielkości stycznej i dwusiecznej na promień powiększony o 11 R, wyznaczając w polu punkty PL. SL i KŁ w sposób normalny jak przy pomiarach, gdy nie trzeba tyczyć krzywej przejściowej. W takim przypadku wielkości te należy obliczyć kameralnie, natomiast rozpoczynając tyczenie szczegółowe należy koń- ce stycznych przesunąć o obliczoną wielkość 11 T. [podobne: aprepitant, bramy segmentowe łódź, sprzątanie hal magazynowych ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: aprepitant bramy segmentowe łódź sprzątanie hal magazynowych